Tot slot...

19-2-12

Na het ontbijt, zijn we gesplitst , de ene helft wat werk voor HCH. De ander voor Himalayan Leaders.
Mooie posters gemaakt,  voor het kantoor.
De andere 3 zijn gaan winkelen, met goed resultaat.
Wat later in de middag zijn we naar Pashiputanath  gegaan, daar begon het Shivaratri festival.
Iets unieks om te zien, dit festival is omdat shiva om middernacht is geboren, en dan is er twee dagen feest. Saddhus (zijn de geverfde mannen)zijn van heinde en verre hierna toe gekomen. Wel honderd als het er niet meer waren. En overal werd hasj verkocht  bij ze. Dit mag volgens de overheid  alleen deze 2 dagen openlijk.  In het water zat een vrouw die zou hierin 25 uur in blijven zitten. Zij voelt  zich geroepen om de reïncarnatie van Shiva te worden. Hierna begint de nacht `` Shivaratri.``
De Saddhus allemaal een eigen kampvuur (bijna geen zuurstof meer om te ademen)want de heren gaan namelijk allemaal uit de kleren en zijn stoned van de hasjies.
De laatste avond van ons allemaal inc. Peter, geven we een afscheidt etentje . en bedanken we hiermee Jagat en Indira wat ze voor ons hebben gedaan.  We hebben nog een optreden gekregen van Babu (bediende rest. Gaia). Wat zeer geslaagd is. Hierna lonkt het bed.


20-2-12

Het laatste ontbijt genuttigd  in het hotel, de koffers ingepakt en uiteraard wat achter blijvende spullen weggegeven. We hebben wel 1 kamer aangehouden totdat we ook weg gaan, zo kunnen we nog even rusten.
In het zuiden van het land is nu carnaval, hier in Nepal ook.
Shivaratri de tweede dag, vanaf ons hotel begint de optocht.
Prachtige 2 auto`s versierd en hele mooie meisjes gekleed en opgemaakt ,gaat de stoet voorbij incl. de muziek.
Dus we hebben ook een optocht gezien . haha
Om 1 uur werden we door Jagat uitgenodigd voor weer een afscheidslunch. Heerlijk gegeten ergens boven op het dak.
Voor HCH. nog wat T-shirts ingepakt voor Nederland. En nu zitten de koffers vol.
Intussen werd Peter al weggebracht naar het vliegveld, hem en zijn vrouw zien we ook wel weer ergens in België of in Nederland.
Op dit moment moeten we wachten tot het hier 18 uur is en dan vertrekken wij richting vliegveld.
3 vliegtuigen verder en 3 treinen , komen we dinsdag middag aan in Heerlen.  We zijn dan 24 uur aan `t reizen.
Voor iedereen die dit leest de groetjes van Marlies en Fer, Albert en Marina.
Tot  bellens.

9-17 Februari

9-2-2012
Gisteravond weer lekker gegeten, de Dal Bhat zijn we langzaam zat. Gelukkig goed geslapen in ons Fuji hotel.
De airco op 25C en het was lekker warm op de kamer. Morgens ook weer goed ontbeten bij Gaia en daarna naar Durbarsquare, een oud stadje in de stad, waar ook van alles te zien was. Daarna weer terug naar hotel en ieder is zijn eigen gang gegaan ,waarna we rond een uur of 5 bij Indira uitgenodigd waren. Zij heeft deze avond voor ons Nepalees gekookt en ons aan het werk gezet , de 5 die mee waren moesten wederom erwten doppen en iedereen  zei dat is lang geleden . even later  stond Fer al het brooddeeg dun te maken  voor de chapatti .het was weer verrukkelijk.
Linda had andere plannen.  Uiteindelijk zijn we met de taxi terug naar ons hotel gegaan. We liggen over het algemeen vroeg in bed omdat we moe zijn , maar ook omdat het erg vroeg donker en ook koud is. Dus lekker onder de wol is dan de beste remedie. Albert en Marina blijven een paar nachtjes bij Indira slapen. En worden verschrikkelijk door haar verwend, ook wij zijn uiteindelijk rond 12 uur naar bed gegaan , en hebben heerlijk geslapen


10-2-12

Vandaag moeten we (ik val in herhaling ) weer vroeg uit de veren en na het ontbijt vertrekken we met ons allen naar de dovenschool in Banepa. Niet zo ver rijden en om een uur of 11.00 komen we aan. Een rustig welkom qua geluid natuurlijk maar heel hartverwarmend. Een aantal oudere studenten kregen hun certificaat uitgereikt voor het behalen van hun Engelse test . Wat een plezier met handen en natuurlijk de mimiek op de gezichten van de kinderen. Na de introductie en de uitreiking  gingen we vragen stellen aan elkaar. Op papier natuurlijk en in het Engels. Voor ons ook nog een moeilijke klus, want zo goed is ons Engels nu ook weer niet. Eenvoudige vragen , maar o zo leuk.
 Om een uur of 2 gaan we weer weg en rijden we naar het huis van Jagat( onze gids) en zijn we uitgenodigd om weeeer een Nepalese  maaltijd te gebruiken bij zijn ouders. We blijven natuurlijk beleefd en proberen zoveel mogelijk van ons bord op te eten.

11-2-12

Ja hoor, we gaan weer op pad. Nu bij een zus van Jagat gevraagd om een ceremonie bij te wonen.
En???? Weer eten. Zo goed en zo kwaad verorberen we deze maaltijd en om een ur of 3 uur  vertrekken we naar KTM om met zijn allen bij Gaia gezellig afscheid te nemen van Tilly en Linda. Zij gaan vandaag weer terug naar Nederland. Kus  kus  en dan vertrekken ze met de taxi naar het vliegveld. Nu zitten wij bij Gaia om de weblog bij te werken en zullen we vanaf maandag weer een aantal dagen uit de lucht zijn. Dus aufwiedersehn.

12-2-12

We starten de dag lekker rustig, uitgebreid ontbijt voor Fer en Marlies in het hotel en wij bij Indira.
Tegen de middag zijn weer compleet nu met z`n vieren. We houden vandaag gewoon een rustdag .
Tegen de avond pakken we onze spullen maar weer eens in want morgen vertrekken we voor een paar dagen naar Janakpur.

13-2-12

Na het ontbijt melden we ons bij Jagat en Indira.
Het busje komt zo, en we rijden richting vliegveld. Een heel gedoe zo`n binnenlandse vlucht.
Maar Jagat loods ons er doorheen. Aangekomen in Janakpur worden we warm (letterlijk) verwelkomd door Biban en gevolg, alles is geregeld . het vervoer naar hotel is krabjes op elkaar geplakt in een jeep. We krijgen even de tijd om ons op te frissen, en daarna gaan we naar CIRD Office.
Hier kregen we informatie wat hun doen voor hun volk.
En dat is niet niks. Dat wij door hun zijn uitgenodigd heeft natuurlijk een reden, we hebben ze vorig jaar namelijk ook 4 XO laptops gegeven voor de scholing voor de kinderen , waar ze heel blij mee zijn.
Na wat heen en weer gepraat kreeg Albert en Marina een handgemaakt cadeau. Dus wederom tijd voor fotosessie.
Na het eten en drinken een rondleiding door Janakpur, en de avond als gast uitgenodigd bij een van de CIRD leden.

14-2-12

Het begint met ontbijt zoals gewoonlijk, hierna worden we door Biban afgehaald met een Jeep, na ruim 2 uur  gehobbel en nog erger komen we aan in Singhayi.
Hier worden we overdonderd door het welkom van de bewoners, ze staan aan in twee rijen (prachtige vrouwen kleurrijk gekleed) bij de een de rode tikka de ander een bloemenkrans en bij de rest bloemen in de handen. Tja  zo worden we verder begeleid naar het koninklijk onderkomen waar op een tafel een tempel is gemaakt met daar tussen in onze en nu hun laptopjes. Daarachter staat een bank. We moeten plaatsnemen. Hierna begint het voorstellen, en daarna willen de vrouwen ook wat vertellen met wat ze nog hard nodig hebben.
Op een gegeven moment worden er de certificaten uitgedeeld aan de kinderen die hebben gewerkt met de laptops, en ook al wat Engels spreken. Na dit ritueel hebben we nog een verrassing ze krijgen nog eens 2 taptops. De vrouwen gaan voor ons zingen. Je kunt deze belevenis bijna niet opschrijven.
Na ruim 6 uur rondleiding door de dorpjes en af en toe eten en drinken tussen door. We zijn in totaal 4 keer gehuldigd deze dag, ons voorhoofd was knalrood door de tikka`s en onze nek zwaar door de bloemen. De avond afgesloten door wederom te eten bij CIRD leden.

15-2-12

Dit is de dag dat we weer terug gaan naar KTM.
`Sochtends  komt Biban en we gaan met haar naar haar appartement, heel gezellig, en de leden van de CIRD komen om nog eens alles met ons (HCH) door te nemen . afspraken worden gemaakt over het vervolg en de scholing . de CIRD is erg tevreden en blij dat ze de hulp krijgen van HCH.
We worden door Biban en gevolg afgezet bij het vliegveld, en er volgt een emotionele afscheidt.
Na maar krab 30 min. Vliegen komen we aan in KTM. Een geweldige ervaring kijk je  rechts uit het raam van het vliegtuig zie je duidelijk de grond en de huizen , kijk je links zie een hoge berg, we vliegen er dus letterlijk tussen door. Wauw.
Als we aan komen bij de office zit daar een oude bekende, Peter heeft het overleefd, hij zou gaan klimmen in de bergen op zo`n 6 km. Hoogte, maar door sneeuwval te gevaarlijk.
De avond sluiten we dus veel kletsend en drinkend af, met al wat we hebben meegemaakt.

16-2-12

Ontbijt jaaaaaa
En ook rustdag, Marliesje is niet zo lekker en kan de w.c . niet missen.
Hierna volgt ook Fer.
En Albert. Maar niet Marina haha.
Dussssssss , gewwon rustig doeiiiiiiii

17-2-12
Hoera vandaag rustdag en shopping dag. Leuk voor de meiden.

Pictures from projectvisit to Janakpur and Singiyahi

pictures

2 Februari

De grote dag is aangebroken, vandaag is het 2 februari 2012 en we gaan vertrekken!! Marlies en Fer Teunen, Tilly Houtmans, Marina en Albert Kampermann en Linda Keijbets vertrekken vanaf station Heerlen met de trein naar Schiphol. We hebben er zin in!!! De treinreis verliep snel en gezellig. Olivia, de groepsmascote, gesponserd door zoon Sam (8,5jaar) wordt geintroduceerd. Op Schiphol scheiden de wegen zich al snel, Marlies Fer, Marina en Albert vliegen op de heenweg via Londen en Tilly en Linda over Frankfurt…….in Doha (Qatar) zullen we elkaar weder zien om het laatste stuk reis naar Kathmandu (KTM) voortezetten……….Allllll met alllllll verlopen de vluchten snel en voorspoedig, eten drunken, arabische muziek in het vliegtuig, beetje nachtrust….vanalles zijn we voorzien…..we hebben er veel zin in. En zoals gehoopt, maar toch een beetje tegen de verwachting in, komen we elkaar binnen 5 minuten al tegen in Doha……wat is de wereld eigenlijk toch maar n dorp, haha……..samen verbrengenwe een aantal uren op dit vliegveld, het is inmiddels zo’n 8 uur in de ochtend, er zijn al 2 uur in tijdsverschil bijgekomen………Rond 10 uur vliegen we verder naar eindbestemming KTM waar onze vrienden Jagat en Indira al op de vluchthaven liggen te wachten ….zo opgewonden en blij zijn ze dat we eraan komen, vooral Indira is zoooooo blij haar ‘mom and dad’ Marina en Albert weder te zien……..De reis verloopt wonderbaarlijk voorspoedig, de meesten van ons slapen in dit laatste stuk vlucht beter en we komen volgens nog voor het vluchtschema aangeeft aan in KTM.  Na de altijd even gezellige klus, het regelen van het visum, gaat het Sixpack avontuur beginnen!!!!

3 Februari

Indira, Jagat en zijn zoon Ram halen ons op. Het weerzien is  hartverwarmend en emotioneel. Jagat geeft ons allemaal een mala, een welkomsbloemenkrans. We staan er allemaal fleurig op met onze kleine toch wel vermoeide oogjes. Hier is het nu ca.16.30, in totaal is er 4,75 uur bijgekomen….(vraag me niet waar dat kwartier gebleven is……we zullen maar zeggen 5 uur later dan)
In KTM schecken we in in het FUJI Hotel en er volgt eer weerzien en ontmoeting met verschillende mensen. Peter Soons, eff voor ons in KTM, mede eigenaar van Himalayan Leaders, ontmoeten we. Hij zal zich een aantal dagen aansluiten bij de Sixpack. Met een hele groep mensen drinken we samen onze eerste nepali thee. Een bijzonder en gezellige tref!!!
Prachtige kamers hebben we. We maken ons snel klaar voor het ontvangsdiner.  Met een hele groep mensen gaan we per busje naar het Nepalichulo, een authentic Nepali restaurant. Een geweldige smakelijke maaltijd genieten we onder het genot van nepali music en dans. Het heugdelijke feit dat vandaag de verjaardag is van Tilly wordt niet overgeslagen. Verbaasd en verheugd ontvangt Tilly een ware Schwarwalderkirsch-taart en een prachtige nepalese sjaal. Een beetje overrompeld geniet zij en viert de eerste keer haar verjaardag in het buitenland en dan nog wel in KTM. Het is direkt een geweldige prachtige hartverwarmende avond  met veel mooie lieve mensen.
Moe en heel voldaan kruipen we de eerste avond in een fijn bedje…..t is deze avond en nacht een beetje fris…..maar in vergelijking met Nederland houden we onze mond maar…………hihi………

4 Februari

Vanwege de jetlag was het slapen met onderbrekingen. De meesten van ons zijn die nacht vaak wakker geweest. Om 8 uur ontbijt: eieren (any style), toast en jam. Daarna begon voor Peter, Fer, Marlies, Linda en Tilly het excursie programma. Albert en Marina hadden hun eigen programma. Met een  luxe busje en onze gids Padam  gingen we tempels  bekijken in Kathmandu.  We gingen eerst naar Boudhanath,  dat is een  boedistische tempel die een koepelvorm heeft  (een stupa). In die tempel worden naast Boedha ook Hindoeïstiische goeden vereerd. Er is geen competitie tussen de goden. Er waren veel biddende mensen bij de stupa, waaronder ook veel boedistische monnikken.  Daarna vervolgden we onze tocht naar de volgende tempel: de Pashupati. Bij deze tempel vinden 24 uur per dag lijkverbrandingen plaats. Toen wij er aankwamen waren er heel veel mensen: er werd net een hoogwaardigheidsbekleder verbrand. Iedereen wilde daar bij zijn . het zag zwart van de mensen. Daarna gingen we weer naar ons busje voor de volgende tempel.  Maar het gezelschap had zin in friet. Peter had namelijk de vorige avond verteld dat er een heuse belgische frituur in Kathmandu was. Die hebben we gevonden en er heerlijke friet gegeten en genoten van het zonnetje en de heerlijke  23 C. Daarna ging het naar de Monkey tempel. Overal zitten er veel apen op deze druk bezochte plaatsen. De Monkey tempel kun je vanaf 2 kanten bezoeken dmv vele vele vele trappen of van de andere kant met het busje. Vandaag kozen we ervoor om de trappen af te dalen en lieten ons met het busje naar boven rijden. Tilly ging niet mee. Zij ging een paar uurtjes werken met Govinda. Na de tempeltocht deed iedereen een paar uur zijn eigen ding. Voor elke dame werd er een prachtige sari, nepalees gewaad in prachtige kleuren gekocht voor morgen als de grote familiepicknick is. Linda probeerde bevriende monnikken Tashi en Artbabu in de Sechen Monestary te bereiken achter op de motor van Prakasj(de broer van Jagat). Dit was een waar waar avontuur, een grensverleggende ervaring achter op een motor door de overvolle straten van KTM en nog wel zonder helm (you don’t need one, zei Jagat…..if you say so, zei ik nog)……..Een tweede verzoek de monestary te bereiken wordt deze week verzocht………door de drukte en daar Prakasj niet precies wist waar het was, kwamen we te laat voor de ceremony.  Om 5 uur trof het gezelschap elkaar in restaurant Gaia, waar we heerlijk hebben gegeten.  Het was nog een heeeele gezellige avond.   We horen dat het Gaia restaurant morgen haar deuren sluit omdat alle medewerkers onze picknick vergezellen en daar maaltijden gaan bereiden. In 1 woord: wauw!

5 Februari

Zondag was de dag  van de familie picknick. De sari moesten ’s morgens al  aan. Maar we hadden geen van allen door hoe je hem aan moest trekken. Dus iedereen had maar wat geëxperimenteerd. Toen Tilly beneden kwam lachten de mannen achter de balie: er klopte niets van haar maner van het dragen van een sari. Linda kwam zelfs alleen in haar onderrok naar beneden. In twee bussen reden we naar de picknick. Daar werden wij uit het zicht van de mannen professioneel aangekleed door de vrouwen. Ieder van ons had minstens 5 kleedsters en zelfs de grootmoeders deden mee. Er werd veel gelachen. De mannen hadden het een stuk makkelijker: zij hoefden alleen een hoedje op. Toen betraden we het picknick terrein. Er was een plek waar het eten gereed werd gemaakt. Vrouwen waren al bezig om de groente schoon te maken. Er stond ook een geit bij de eetplek  .
Er was muziek en er werd  gedanst en er werd met elkaar gepraat. Soms met behulp van een (klein)dochter die Engels  kon en soms met handen en voeten. Het was jammer dat we niet meer hadden kunnen vragen. Maar het was duidelijk dat iedereen heel blij was dat we allemaal bij elkaar waren. Vooral de oudere vrouwen kwamen dicht bij je zitten pakten je handen en lachten je toe. De moeder van Jagat wilde Linda heel g raag mee naar huis nemen, ze vond haar mooi en zag het al voor zich dat Linda mee kon helpen haar huis te onderhouden.
 Wij Nederlanders lagen maar op de geit te loeren die ze mee hadden genomen. We dachten: ´Het zal toch zeker niet waar zijn dat die er vandaag  aan gaat geloven……` Maar ja hoor, het grote moment brak aan, de geit werd voorbereid voor de ceremoniele slachting. Slik. In de nek werd het dier met koud water natgemaakt en gekoeld….het beest sprong zijn laatste sprongen en werd naar twee houten balken geleid…..de hakbijl kwam tevoorschijn. Albert en Linda stonden met camera en fototoestel op de eerste rij. Slik. De geit werd met zijn kop tegen de houten balken gehouden, het ging er eerlijk waar niet bruut aan toe, heel soepel…..ook werd er soepel, maar in een giga zwaai……tjak het beest van zijn hoofd ontdaan, ja slik…..dit werd dus vastgelegd en het is wel bizar om dan terug te zien dat de geit waar je de hele ochtend naar geloerd hebt, in 2 stukken is gedeeld…………..Ik kan nu wel gaan schrijven hoe de ceremonieele slachting van hieruit verder verliep totdat de geit daadwerkelijk in een gerecht geserveerd werd, maar dat kan mijn eigen maag, laat staan alle magen van de mensen die dit gaan lezen, op dit moment, tijdens deze super hobbbbelige tocht, waar mijn maag zonder geit-verhaal al problemen heeft , echt niet verdragen,
De dag was super zonnig en warm, zo´n 24C, we kleurden allemaal goed bij. Ja, wat vonden ze ons maar wit………We dansten, aten en genoten van elkaar tot zo´n 18uur, toen het weer terug ging naar Tamel (centrum KTM). De mensen van Gaia moesten om 19uur de deuren van het restaurant openen. Daar hebben we verder van elkaar genoten en gelachen.
(Tilly en Linda still suffering of the verry bumpy roads……grrrrrr ik ben het bijna spuugzat dit gebump en mega geschud)

6 Februari

06.02.2012
Vandaag werd er (weer) op tijd opgestaan. We vertrekken vandaag naar het Dolakha district, Maina Pokhari, waar we het hoogtepunt van onze missie reis gaan meemaken, de ceremonie rond het begin, de eerste steenlegging, van onze kraamkliniek. Echter eerst een hele lange tocht voor de boeg. Fer, Albert en Marina, Deepak gaan op 3 motoren, Peter, Tilly, Indira, Marlies, Pobina (vrouw van Deepak) Jagat en nog een neefje en de chauffeur  in een waar luxe busje. De tocht begon al goed……na nog geen 10 minuten vertrokken te zijn, reden, tot grote schrik van Indira, de motoren al verkeerd………Na de eerste stop en wachten op de bikers die toch niet kwamen, reden we een stukje verder……de bikers kwamen niet……kort bij het huis van Jagat stopten we weer. We troffen de zonen van Jagat nog eens en zijn vader die mee gaat reizen naar Maina Pokhari, zijn geboorteplek (en ook die van Jagat).  De bikers bleken al pech onderweg, een bike moest worden vervangen……..haa zo zie je maar de tocht ging al geen 6 uur meer duren maar……..?..We lachten nog wat, je moet in Nepal geen benul van tijd hebben. Ze rijden hier dan ook zonder problemen 7 – 8 uur om iemand te bezoeken en vele (stupid) dutch people liggen al bij 2 uurtjes rijden te piepen……. Uiteindelijk vervolgden we onze reis, via gsm bleven we in contact met de bikers.
Uren en uren, met hier en daar een stop, voor een plasje en/of een foto volgden. We aten, samen met de bikers, die hadden ons inmiddels alweer ingehaald……en vervolgden onze reis. We kwamen tegen 4 uur aan in het geboortedorp van Jagat,  Maina Pokhari. De Nederlanders overnachten in een soort gemeentehuis, wat waren we gezegend met ons hotel in KTM. Na het ontdekken van vele muizenkeutels was er onrust in de tent, maar we sliepen toch nog enigszins goed.  Maar voor we naar bed gingen zijn we nog gaan eten in het (geboorte)huis van Jagat, waar diens vrouw en de vrouw van Prakasj  met haar  kinderen wonen. Een groot maar zeer primitief huis omgeven door een groot stuk land. De vrouw van Jagat,  Binda had een maaltijd voor ons bereid. Onder het toeziend oog van broers van Jagat, hun vrouwen en kinderen en Jagat´s vader aten we de maaltijd (in het donker bij kaarslicht) op. Pas toen wij genoeg hadden at de familie zelf. Na het eten ging het te voet in het donker, omdat het busje zich hat vastgereden, terug het gemeente huis voor de nacht.

7 Februari

07.02.2012
De volgende ochtend gingen we al vroeg, 7.30 uur,  naar het huis van Jagat voor de ceremonie, de plechtigheid rondom het leggen van de eerste steen van de kraamklniek. Een priester was uitgenodigd om de ceremonie te leiden. Linda maakte de kinderen blij met meegbracht speelgoed en een puzzle. We zaten buiten rondom het huis van de toch al verwarmende zon te genieten, toen besloten werd dat de ceremonie voor het ontbijt zou plaatsvinden, daar de priester aangaf dat dit het beste tijdstip was. We liepen allemaal achter elkaar over het grondstuk van de familie van Jagat naar de plek waar de kraamkliniek gebouwd gaat worden. De familieleden, mensen uit het dorp, de vader van Jagat en de broer van de vader van Jagat (92jaar) en wij allemaal stonden rondom een plek waar 2-3 mannen met een schop een gat in de grond begonnen te graven. De eerste stap is gezet!!!! Er werd een diepe kuil gegraven waarin de offers, klaargemaakt door de vrouw van Jagat, werden gelegd. Wierook  werd in 2 dikke pakketjes stokjes in de kuil gestoken en aangemaakt. De priester deed zijn werk en zegende de gehele ceremonie. Jagat, Peter en Albert legden eerste stenen in de diepe kuil.  Vele fotos en opnames werden gemaakt. Stuk voor stuk werden we gezegend door de priester en Jagat hield nog een speech. Het was zoooo bijzonder, zo mooi, zo hartverwarmend en zo broodnodig dat de kliniek hier op deze plek komt, dat enkele mensen er emotioneel van werden. Vele fotos werden gemaakt dat je je bijna iemand van het koninklijke huis zou voelen. De zon straalde, wij straalden, we voelden ons verwarmd maar vooral in saamhorigheid gesterkt. Gesterkt om ons met heel ons hart in te gaan zetten dat deze kraamkliniek er zo spoedig mogelijk komt. We namen stenen mee van het landstuk waar wij de kraamkliniek gaan neerzetten…..als aandenken. Een beetje stil, vol emotie liepen we allemaal terug naar het huis van Jagat waar we ontbeten. We namen toen afscheid van Peter Soons die al terug ging naar KTM om zijn reis voort te zetten. Niet veel later reden we terug naar het gemeentehuis. Van daar uit liepen we door het dorp, we dronken wat op een terasje. Zo´n beetje het hele dorp wist wie we waren en waarom we er waren. We genoten van de warme zon, 24C. Een deel van de groep bezocht een schooltje beneden in het dorp en een ander deel van de groep klom n berg(je) op en genoot van alles wat ze zagen. We stelden vast dat we zelden zo´n fel prachtig blauwe lucht hebben gezien. We aten wat en gingen alle spullen ophalen in het gemeente huis. We vertrokken en reden 2 uur naar de Sarikot, de hoofdstad van Dolakha, waar we de nacht gaan doorbrengen.
De kamers van het hotel waren veel beter dan in het gemeentehuis en we hadden ze waar een echte wc ipv zo´n vies gat. Nadat we kamers hadden verdeeld, werd onze planning besproken. Samengevat, we gaan morgen geen trekking meer maken, maar rijden terug naar KTM. Na dit besluit maakten we een wandeling door het zeeer winderige Sarikot. We genoten nog van uitzichten van de Himalaya en een prachtige zonsondergang. Gezellig werd er in een cafeetje iets gedronken. Om 19.30 uur aten we in het hotel een heerlijke maaltijd……en bleven onder het genot van een (of meerdere) drankjes lang natafelen. We hebben erg gelachen. De nacht was ietwat onrustig daar we werden opgeschrikt door een storm met hevige rukwinden. We waren ietwat bang dat het gehele kozijn uit de muur zou worden geblazen.

8 Februari

Om 8uur begon onze dag. En ja hoor, het regent…en is nog behoorlijk fris ook……We aten een smakelijk ontbijt en maakten ons klaar voor het vertrek terug naar KTM. De hele terugreis heeft het geregend, de bikers hadden het vandaag minder leuk. We stopten een paar keer en aten nog zeer smakelijk onder het genot van een knapperend haardvuur in het Dhulikhel Lodge Resort. Mmmm wat was dat zalig bij dat knapperende haardvuur en wat een contrast met gisteren toen we bij de ceremonie 24C hadden met de mooist blauwe hemel oooit. Het zal zo moeten zijn……
Om 15.30 uur kwamen we weer aan in KTM, haaaa na al dat gebump en geschud zijn we heel blij dat we weer THUIS zijn.

Programma

Tilly

We beginnen de reis met de gebruikelijke sightseeing langs de Soyambhunath, Pashupatinath en Bouddhanath tempel, immense en indrukwekkende bouwwerken. In het weekend hebben de Nepalesen een grote picknick georganiseerd. Alle families rijden dan naar een mooie vooralsnog geheime plek even buiten Kathmandu.

Er is zelfs koks ingehuurd die normaal mee gaan op de Himalaya trekkings en zij nemen ook alle potten en pannen mee. Een dag van Nepalese muziek, dans en eten.

Marlies

Maandag 6 februari rijden we, sommige op de motor (jawel) en anderen met een minibus naar het 7 uur ver in de bergen gelegen Mainapokhari.

Een mooie route langs de Bhotekosi rivier vanwaar we de oude (Friendship Highway) route naar Tibet nemen richting de Himalaya’s.  We zien het prachtige Ganesh Himal gebergte en rijden via Charikot naar de familie van Jagat (geboorteplaats) waar we overnachten.

De volgende dag is dan het bezoek aan onze bouwplaats voor de kraamkliniek die met behulp van vele donaties uit binnen- en buitenland realiteit moet worden. Het geld voor de fundering is bijeen en om die reden is er een openingsceremonieel georganiseerd!

Marina

Niet alleen bezoeken we onze Himalayan Care Hands projecten, we willen iedereen ook laten kennismaken met wat een ‘trekking’ betekent in Nepal en we hebben ons oog laten vallen op de Kalinchowk, een mini trekking omhoog in het zeer dichtbegroeide maar mooie en idolate Himalaya landschap. Van boven (3600 meter) zien we de ‘grote’ jongens tot 8000 meter hoog: Annapurna, Lamjung, Manaslu, Ganesh Himal, Langtang.

Hierna gaat het terug naar Kathmandu voor projectwerkzaamheden en een dagje naar de dovenschool in het stadje Banepa, waar we onze eerste certificaten gaan uitreiken aan de kinderen die onze eigen opgezette cursus Engels hebben gevolgd (!).

Linda

Op 11 feb. moeten Tilly en Linda helaas weer terug naar Nederland, maar niet zonder een echte Nepalese uitsmijter in de vorm van een traditioneel afscheidsdiner!

Wij vliegen maandag 12 feb. van Kathmandu naar het uiterste zuiden van Nepal, naar Janakpur, veruit het minst ontwikkelde en armste gebied in Nepal. Hier hebben we een uniek schoolexperiment lopen met plattelandskinderen. We werken hier samen met een lokale ontwikkelingsorganisatie die zeer blij is met onze bijdrage en zij zullen ons door het projectgebied loodsen en ook hier reiken we certificaten uit aan de eerste generatie kinderen die met onze laptops les hebben gekregen. We zijn razend benieuwd hoe het hen is vergaan.

Fer

We blijven enkele dagen in Jankapur en het dorpje Singiyahi en reizen daarna terug naar Kathmandu voor nog veel meer kleine bezoekjes aan familie en projecten!


 Al met al een heel bijzondere reis die je via deze blog kunt volgen! Veel leesplezier. We hebben er zin, donderdag vertrekken we...
Oh, en vergeet ook niet te lezen over onze stichting op Himalayan Care Hands.

Albert

Namaste!

Sixpack naar Nepal

Namaste! Op 2 februari 2012 is het dan zover! We vertrekken met z'n zessen naar Nepal; Fer, Marlies, Linda, Tilly, Marina & Albert. Een buitengewoon programma: veel familaire bezoekjes maar wellicht nog specialer dit jaar is de openingsceremonie voor de bouw van onze kraamkliniek in de hoog en afgelegen Dolakha provincie. Of wat te denken van het uitreiken van de eerste certificaten aan de kinderen die aan onze schoolprojecten hebben deelgenomen. En...uiteraard ook een beetje vakantie (wat heet? Wandelen!).

Nepal is een fascinerend land met een overweldigende natuur van s'werelds hoogste bergen en groene, vruchtbare dalen. Tegelijk is het een van de armste landen ter wereld. Sinds begin 2011 hebben we ons met onze eigen stichting Himalayan Care Hands toegelegd op een aantal ontwikkelingsprojecten waarin het bieden van onderwijs en gezondheidszorg centraal staat. De link naar de website vind je aan de rechterkant.

Nepal is ook een avontuurlijk land en we hopen jullie daarop ook in deze blog te kunnen trakteren waardoor een geweldige mix ontstaat van cultuur en avontuur, deels in het teken van betrokkenheid, deels is het ook een verdere en diepere kennismaking met het kleurrijke land van de Himalaya's waaraan we ons hart hebben verpand.
Volg ons via deze blog en natuurlijk ook via Facebook en de website van de stichting. Veel leesplezier!

Onze bestemmingen in februari: Kavre school voor de doven(A), kraamkliniek in Dolakha (B) en ons schoolproject in Janakpur