06.02.2012
Vandaag werd er (weer) op tijd opgestaan. We vertrekken vandaag naar het Dolakha district, Maina Pokhari, waar we het hoogtepunt van onze missie reis gaan meemaken, de ceremonie rond het begin, de eerste steenlegging, van onze kraamkliniek. Echter eerst een hele lange tocht voor de boeg. Fer, Albert en Marina, Deepak gaan op 3 motoren, Peter, Tilly, Indira, Marlies, Pobina (vrouw van Deepak) Jagat en nog een neefje en de chauffeur in een waar luxe busje. De tocht begon al goed……na nog geen 10 minuten vertrokken te zijn, reden, tot grote schrik van Indira, de motoren al verkeerd………Na de eerste stop en wachten op de bikers die toch niet kwamen, reden we een stukje verder……de bikers kwamen niet……kort bij het huis van Jagat stopten we weer. We troffen de zonen van Jagat nog eens en zijn vader die mee gaat reizen naar Maina Pokhari, zijn geboorteplek (en ook die van Jagat). De bikers bleken al pech onderweg, een bike moest worden vervangen……..haa zo zie je maar de tocht ging al geen 6 uur meer duren maar……..?..We lachten nog wat, je moet in Nepal geen benul van tijd hebben. Ze rijden hier dan ook zonder problemen 7 – 8 uur om iemand te bezoeken en vele (stupid) dutch people liggen al bij 2 uurtjes rijden te piepen……. Uiteindelijk vervolgden we onze reis, via gsm bleven we in contact met de bikers.
Uren en uren, met hier en daar een stop, voor een plasje en/of een foto volgden. We aten, samen met de bikers, die hadden ons inmiddels alweer ingehaald……en vervolgden onze reis. We kwamen tegen 4 uur aan in het geboortedorp van Jagat, Maina Pokhari. De Nederlanders overnachten in een soort gemeentehuis, wat waren we gezegend met ons hotel in KTM. Na het ontdekken van vele muizenkeutels was er onrust in de tent, maar we sliepen toch nog enigszins goed. Maar voor we naar bed gingen zijn we nog gaan eten in het (geboorte)huis van Jagat, waar diens vrouw en de vrouw van Prakasj met haar kinderen wonen. Een groot maar zeer primitief huis omgeven door een groot stuk land. De vrouw van Jagat, Binda had een maaltijd voor ons bereid. Onder het toeziend oog van broers van Jagat, hun vrouwen en kinderen en Jagat´s vader aten we de maaltijd (in het donker bij kaarslicht) op. Pas toen wij genoeg hadden at de familie zelf. Na het eten ging het te voet in het donker, omdat het busje zich hat vastgereden, terug het gemeente huis voor de nacht.
Vandaag werd er (weer) op tijd opgestaan. We vertrekken vandaag naar het Dolakha district, Maina Pokhari, waar we het hoogtepunt van onze missie reis gaan meemaken, de ceremonie rond het begin, de eerste steenlegging, van onze kraamkliniek. Echter eerst een hele lange tocht voor de boeg. Fer, Albert en Marina, Deepak gaan op 3 motoren, Peter, Tilly, Indira, Marlies, Pobina (vrouw van Deepak) Jagat en nog een neefje en de chauffeur in een waar luxe busje. De tocht begon al goed……na nog geen 10 minuten vertrokken te zijn, reden, tot grote schrik van Indira, de motoren al verkeerd………Na de eerste stop en wachten op de bikers die toch niet kwamen, reden we een stukje verder……de bikers kwamen niet……kort bij het huis van Jagat stopten we weer. We troffen de zonen van Jagat nog eens en zijn vader die mee gaat reizen naar Maina Pokhari, zijn geboorteplek (en ook die van Jagat). De bikers bleken al pech onderweg, een bike moest worden vervangen……..haa zo zie je maar de tocht ging al geen 6 uur meer duren maar……..?..We lachten nog wat, je moet in Nepal geen benul van tijd hebben. Ze rijden hier dan ook zonder problemen 7 – 8 uur om iemand te bezoeken en vele (stupid) dutch people liggen al bij 2 uurtjes rijden te piepen……. Uiteindelijk vervolgden we onze reis, via gsm bleven we in contact met de bikers.
Uren en uren, met hier en daar een stop, voor een plasje en/of een foto volgden. We aten, samen met de bikers, die hadden ons inmiddels alweer ingehaald……en vervolgden onze reis. We kwamen tegen 4 uur aan in het geboortedorp van Jagat, Maina Pokhari. De Nederlanders overnachten in een soort gemeentehuis, wat waren we gezegend met ons hotel in KTM. Na het ontdekken van vele muizenkeutels was er onrust in de tent, maar we sliepen toch nog enigszins goed. Maar voor we naar bed gingen zijn we nog gaan eten in het (geboorte)huis van Jagat, waar diens vrouw en de vrouw van Prakasj met haar kinderen wonen. Een groot maar zeer primitief huis omgeven door een groot stuk land. De vrouw van Jagat, Binda had een maaltijd voor ons bereid. Onder het toeziend oog van broers van Jagat, hun vrouwen en kinderen en Jagat´s vader aten we de maaltijd (in het donker bij kaarslicht) op. Pas toen wij genoeg hadden at de familie zelf. Na het eten ging het te voet in het donker, omdat het busje zich hat vastgereden, terug het gemeente huis voor de nacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten