07.02.2012
De volgende ochtend gingen we al vroeg, 7.30 uur, naar het huis van Jagat voor de ceremonie, de plechtigheid rondom het leggen van de eerste steen van de kraamklniek. Een priester was uitgenodigd om de ceremonie te leiden. Linda maakte de kinderen blij met meegbracht speelgoed en een puzzle. We zaten buiten rondom het huis van de toch al verwarmende zon te genieten, toen besloten werd dat de ceremonie voor het ontbijt zou plaatsvinden, daar de priester aangaf dat dit het beste tijdstip was. We liepen allemaal achter elkaar over het grondstuk van de familie van Jagat naar de plek waar de kraamkliniek gebouwd gaat worden. De familieleden, mensen uit het dorp, de vader van Jagat en de broer van de vader van Jagat (92jaar) en wij allemaal stonden rondom een plek waar 2-3 mannen met een schop een gat in de grond begonnen te graven. De eerste stap is gezet!!!! Er werd een diepe kuil gegraven waarin de offers, klaargemaakt door de vrouw van Jagat, werden gelegd. Wierook werd in 2 dikke pakketjes stokjes in de kuil gestoken en aangemaakt. De priester deed zijn werk en zegende de gehele ceremonie. Jagat, Peter en Albert legden eerste stenen in de diepe kuil. Vele fotos en opnames werden gemaakt. Stuk voor stuk werden we gezegend door de priester en Jagat hield nog een speech. Het was zoooo bijzonder, zo mooi, zo hartverwarmend en zo broodnodig dat de kliniek hier op deze plek komt, dat enkele mensen er emotioneel van werden. Vele fotos werden gemaakt dat je je bijna iemand van het koninklijke huis zou voelen. De zon straalde, wij straalden, we voelden ons verwarmd maar vooral in saamhorigheid gesterkt. Gesterkt om ons met heel ons hart in te gaan zetten dat deze kraamkliniek er zo spoedig mogelijk komt. We namen stenen mee van het landstuk waar wij de kraamkliniek gaan neerzetten…..als aandenken. Een beetje stil, vol emotie liepen we allemaal terug naar het huis van Jagat waar we ontbeten. We namen toen afscheid van Peter Soons die al terug ging naar KTM om zijn reis voort te zetten. Niet veel later reden we terug naar het gemeentehuis. Van daar uit liepen we door het dorp, we dronken wat op een terasje. Zo´n beetje het hele dorp wist wie we waren en waarom we er waren. We genoten van de warme zon, 24C. Een deel van de groep bezocht een schooltje beneden in het dorp en een ander deel van de groep klom n berg(je) op en genoot van alles wat ze zagen. We stelden vast dat we zelden zo´n fel prachtig blauwe lucht hebben gezien. We aten wat en gingen alle spullen ophalen in het gemeente huis. We vertrokken en reden 2 uur naar de Sarikot, de hoofdstad van Dolakha, waar we de nacht gaan doorbrengen.
De kamers van het hotel waren veel beter dan in het gemeentehuis en we hadden ze waar een echte wc ipv zo´n vies gat. Nadat we kamers hadden verdeeld, werd onze planning besproken. Samengevat, we gaan morgen geen trekking meer maken, maar rijden terug naar KTM. Na dit besluit maakten we een wandeling door het zeeer winderige Sarikot. We genoten nog van uitzichten van de Himalaya en een prachtige zonsondergang. Gezellig werd er in een cafeetje iets gedronken. Om 19.30 uur aten we in het hotel een heerlijke maaltijd……en bleven onder het genot van een (of meerdere) drankjes lang natafelen. We hebben erg gelachen. De nacht was ietwat onrustig daar we werden opgeschrikt door een storm met hevige rukwinden. We waren ietwat bang dat het gehele kozijn uit de muur zou worden geblazen.
De volgende ochtend gingen we al vroeg, 7.30 uur, naar het huis van Jagat voor de ceremonie, de plechtigheid rondom het leggen van de eerste steen van de kraamklniek. Een priester was uitgenodigd om de ceremonie te leiden. Linda maakte de kinderen blij met meegbracht speelgoed en een puzzle. We zaten buiten rondom het huis van de toch al verwarmende zon te genieten, toen besloten werd dat de ceremonie voor het ontbijt zou plaatsvinden, daar de priester aangaf dat dit het beste tijdstip was. We liepen allemaal achter elkaar over het grondstuk van de familie van Jagat naar de plek waar de kraamkliniek gebouwd gaat worden. De familieleden, mensen uit het dorp, de vader van Jagat en de broer van de vader van Jagat (92jaar) en wij allemaal stonden rondom een plek waar 2-3 mannen met een schop een gat in de grond begonnen te graven. De eerste stap is gezet!!!! Er werd een diepe kuil gegraven waarin de offers, klaargemaakt door de vrouw van Jagat, werden gelegd. Wierook werd in 2 dikke pakketjes stokjes in de kuil gestoken en aangemaakt. De priester deed zijn werk en zegende de gehele ceremonie. Jagat, Peter en Albert legden eerste stenen in de diepe kuil. Vele fotos en opnames werden gemaakt. Stuk voor stuk werden we gezegend door de priester en Jagat hield nog een speech. Het was zoooo bijzonder, zo mooi, zo hartverwarmend en zo broodnodig dat de kliniek hier op deze plek komt, dat enkele mensen er emotioneel van werden. Vele fotos werden gemaakt dat je je bijna iemand van het koninklijke huis zou voelen. De zon straalde, wij straalden, we voelden ons verwarmd maar vooral in saamhorigheid gesterkt. Gesterkt om ons met heel ons hart in te gaan zetten dat deze kraamkliniek er zo spoedig mogelijk komt. We namen stenen mee van het landstuk waar wij de kraamkliniek gaan neerzetten…..als aandenken. Een beetje stil, vol emotie liepen we allemaal terug naar het huis van Jagat waar we ontbeten. We namen toen afscheid van Peter Soons die al terug ging naar KTM om zijn reis voort te zetten. Niet veel later reden we terug naar het gemeentehuis. Van daar uit liepen we door het dorp, we dronken wat op een terasje. Zo´n beetje het hele dorp wist wie we waren en waarom we er waren. We genoten van de warme zon, 24C. Een deel van de groep bezocht een schooltje beneden in het dorp en een ander deel van de groep klom n berg(je) op en genoot van alles wat ze zagen. We stelden vast dat we zelden zo´n fel prachtig blauwe lucht hebben gezien. We aten wat en gingen alle spullen ophalen in het gemeente huis. We vertrokken en reden 2 uur naar de Sarikot, de hoofdstad van Dolakha, waar we de nacht gaan doorbrengen.
De kamers van het hotel waren veel beter dan in het gemeentehuis en we hadden ze waar een echte wc ipv zo´n vies gat. Nadat we kamers hadden verdeeld, werd onze planning besproken. Samengevat, we gaan morgen geen trekking meer maken, maar rijden terug naar KTM. Na dit besluit maakten we een wandeling door het zeeer winderige Sarikot. We genoten nog van uitzichten van de Himalaya en een prachtige zonsondergang. Gezellig werd er in een cafeetje iets gedronken. Om 19.30 uur aten we in het hotel een heerlijke maaltijd……en bleven onder het genot van een (of meerdere) drankjes lang natafelen. We hebben erg gelachen. De nacht was ietwat onrustig daar we werden opgeschrikt door een storm met hevige rukwinden. We waren ietwat bang dat het gehele kozijn uit de muur zou worden geblazen.
Met de foto erbij is het beeld compleet.Nou weten we waar we het voor doen.
BeantwoordenVerwijderen